Mijn verhaal met focus op zelfontwikkeling.

Hieronder lees je mijn verhaal. Ik leg daarbij de nadruk op mijn zelfontwikkeling. Volgens mijn vader zou die nog niet helemaal compleet zijn. Als hij wil kan hij de nodige correcties bij de reacties zetten.

foto van mezelf7 januari 1977, mijn geboorte. Twee weken later dan voorzien. Het was uitgerekend dat ik een kerstekindje zou worden. Ca twee jaar later sprak ik mijn eerste woordjes, heb ik achteraf begrepen.

Sinds mijn zevende zou ik diverse psychiaters en psychologen gezien hebben, volgens mijn ouders. Echter kan ik mij dat niet herinneren.

Ik kan mij wel nog herinneren dat ik naar een revalidatiecentrum ging, al weet ik niet hoe jong ik toen was. Ik had moeite met vraagstukken en articulatie en ik had ook nog last van bedplassen. Voor de eerste twee ging ik, denk ik, naar een logopediste en voor dat laatste naar een psychiater.

Rond mijn 16de zou een psycholoog mijn moeder gewaarschuwd hebben dat ze moest oppassen, anders zou ik er wel eens een einde aan kunnen maken.

Twee of drie jaar later ging ik regelmatig op gesprek naar een Brugse instelling met de naam SPS.

Zowel het vijfde als het zesde middelbaar (TSO Handel) heb ik telkens gedubbeld, omdat een aantal leraars vonden dat ik niet genoeg presteerde. In beide gevallen was één van de vakken “godsdienst”. Alsof ik dat ooit zou nodig hebben.

Nadien ben ik naar Antwerpen getrokken voor een opleiding tot horlogemaker (5de, 6de en 7de jaar BSO), in de voetsporen van mijn vader. Daar verbleef ik op een studentenkamer.

Achteraf liet mijn vader weten dat ik daar een beetje openbloeide.

Tijdens mijn laatste jaar (september 1999) vertrok mijn vader definitief het huis uit. Paar dagen later op een donderdag belde hij mij op via de school waar ik zat. Dat was een donderslag bij heldere hemel. Ik vraag mij trouwens nog altijd af waarom er thuis nooit over die problemen werd gepraat met de kinderen er bij.

Voor zover ik mij kan herinneren kreeg ik de zaterdag erna de allereerste knuffel van mijn moeder. Dat voelde heel vreemd aan.

Eens afgestudeerd wou ik zo snel mogelijk op eigen benen staan. Zo gezegd zo gedaan. Ik begon als zelfstandige horlogemaker in bijberoep, maar dan thuis in de ouderlijke zaak. Achteraf gezien was dat misschien niet zo’n goede beslissing.

Eind 2003 (?) kreeg ik de nodige middelen van mijn grootvader om een auto aan te schaffen. Eindelijk iets meer vrijheid.

Vanaf 2005 werkte ik volledig zelfstandig en nog steeds thuis, omdat dit het goedkoopste was.

Twee jaar later (november 2007) stierf mijn opa aan vaders kant, waar ik een redelijk goede band mee had. Op de plechtigheid liet ik dan ook een paar traantjes.

In 2009 heb ik mij beroepshalve financieel laten gaan. Ook ging ik twee keer naar Zwitserland op mijn eentje. Die laatste keer was op reis voor drie weken. En dus maakte ik veel schulden.

Vanaf 2010 wist ik mij te herpakken. Ik begon de gemaakte schulden af te betalen. Tegen eind 2011 waren die schulden bijna helemaal verdwenen.

Rond september 2011 kreeg ik van de toenmalige financieel “adviseur” van mijn vader te horen dat ik het ouderlijk pand tegen het einde van het jaar moest verlaten. Dit omdat volgens hem mijn vader het gebouw niet aan mij wou verhuren.

Dus moest ik opnieuw schulden maken en in een snel tempo een nieuw onderkomen vinden.

In zeven haasten kwam ik terecht in Sijsele met de zaak, en in Damme (5 km verderop) met mezelf. Kostprijs: ca 1200€ huur voor beiden samen.

Door de hoge vaste kosten en te weinig inkomsten, ging het bergaf. Ik trekte aan de alarmbel en schakelde een organisatie in die zelfstandigen in moeilijkheden helpt. Het werd een gerechtelijk akkoord.

Eind 2012 besloot ik te verhuizen naar Torhout. Ik vond een handelspand met woonst voor 520€ per maand. foto van mezelf

Rond mei 2013 liet die organisatie weten dat de samenwerking stopgezet werd, omdat ik de schulden niet kon terugbetalen. Had ik geen schulden gehad, dan kon ik redelijk rondkomen met de inkomsten die ik toen had. Maar helaas. Een faillissement was nakend. Dus ging ik op zoek, waarvan deze website het resultaat is.

Sinds begin vorig jaar kon ik de huur niet meer betalen. Een jaar later op 17/2 werd ik op straat gezet. Ergens in augustus stuurde het OCMW een psycholoog op mij af omdat ze zich zorgen maakten. Ik had gehoopt dat ik met de kennis die ik had de uithuiszetting kon tegenhouden, maar het mocht niet baten.

Diezelfde psycholoog kon voor mij onderdak regelen in het psychiatrisch ziekenhuis St Amandus te Beernem. Als je moet kiezen tussen zo’n onderdak en de straat, dan is de keuze snel gemaakt. Het werd dus een vrijwillige opname. De psychiater van dienst (Sofie De Saedeleer) beweerde bij hoog en bij laag dat ik ziek was. Ik zou waanbeelden hebben, terwijl ze dat niet eens op een wetenschappelijke manier kan bewijzen. Ze schreef dan ook medicatie voor. Alsof dat veel zou helpen. Wie mij kent, weet dat ik geen medicatie slik, ook niet onder dwang. Omdat ze beweerde dat ik waanbeelden had, en ik geen medicatie aanvaardde, wist ze er niet beter op om een verzoek in te dienen om mij gedwongen op te nemen.

Op 13/3 kreeg ik een brief van het gerecht. In die brief staat dat ik een gevaar voor mezelf zou zijn. Een medisch rapport heb ik tot op heden nog niet gezien. Dat rapport is gebaseerd op hooguit enkele gesprekken. Hoe kun je nu over iemand oordelen door er slechts enkele keren of zelfs helemaal niet mee geproken te hebben? Je kan hooguit een mening hebben. Zo zie ik het toch.

Dus zette ik een noodoproep op Facebook voor beter tijdelijk onderdak.

Tijdens mijn verblijf in Beernem probeerde ik een nieuwe professionele doorstart te maken in Roeselare. Maar helaas. De bank weigerde. Dat betekent dus het faillissement. Wat niet wil zeggen dat ik mijn passie opgeef. Ik kan later nog altijd opnieuw beginnen. Waar of wanneer weet ik nog niet.

Op het moment dat ik deze tekst begon te schrijven (1/04) verbleef ik bij een gastgezin in Rotterdam. Heel lieve en zachtaardige mensen met schatten van kinderen. De gastvrouw heeft ook een verslagje gemaakt. Binnenkort kan je dit hier downloaden.

Enkele dagen later ben ik tot het besef gekomen dat ik nooit de kans kreeg om mezelf te zijn. Heel heftig. De afgelopen 38 jaar dacht ik dat ik mezelf was. Niet dus. Mijn moeder dacht dat er iets “mis” was met mij. Toch niet, ik ben grotendeels zo opgevoed.

Iedereen is uniek op zijn/haar eigen manier. Al die zogenaamde hulp die mijn moeder mij probeerde te geven heeft dus weinig geholpen.

Ik ervaarde mijn moeder als dominant. Om dat ietwat te verzachten bouwde ik onbewust een soort van zelfverdedingsmechanisme in. Ik werd koppig. Nu klaagt ze dat ik niet meer luister. Dat is omdat ik zelf eigenhandig wou (en nog steeds wil) beslissen wat ik ging (ga) doen. Volgens mij kan mijn moeder mij moeilijk loslaten. Misschien is dat de reden waarom ze mij bleef vertellen wat ik moest doen en op welke manier.

Ik was er van overtuigd dat ik zelfstandig kon functioneren, maar als je de tijd en de kans niet krijgt om het te bewijzen, dan lukt dat niet. En nu weet ik het even niet meer.

De band met mijn vader blijkt toch veel sterker dan ik dacht. Ik zie mijn ouders allebei even graag. Hetzelfde geldt voor mijn broer en mijn zus.

Over gevoelens werd er thuis nooit gesproken. En ik weet nog niet waarom. Door het gebrek aan geborgenheid en echte liefde, haalde ik de liefde van materie en voedsel. Vooral mijn moeder heeft mij emotioneel verstikt, zonder dat ze zich er bewust van was. Ook had ze zeer weinig tijd voor mij, tenzij om van hot naar her te rijden in de overtuiging dat er iets “mis” was met mij. Voor gezelschapsspellen bijv heeft ze geen geduld. Ze wilde werken. Misschien omdat ze vroeger niets anders gezien heeft.

Mijn beide ouders wilden dat ik presteerde in deze maatschappij. Ik leef liever.

Ik ben autistisch en ben er trots op. Autisme is GEEN ziekte en al zeker geen handicap. Je kan er dus ook niets aan veranderen. Het is gewoon een manier van zijn. Je bent zo of je bent zo niet. Niets verkeerd mee. In de DSM-V staat het dan weer wel aangegeven als stoornis. Maar dat heeft ook zijn redenen. Mensen die autistisch zijn hebben een groot overzicht over alles en ook oog voor detail. De overheid wil dat niet. Dus maken ze er een stoornis van. Autisme is niets anders dan een psychische stempel om er uiteindelijk veel geld aan te verdienen. Net als ADHD en andere zogenaamde “stoornissen”.

Ter info: 99% van wat je leest in de DSM-V (binnenkort VI) is klinkklare onzin. Psychische stoornissen (op een paar uitzonderingen na) bestaan simpelweg NIET. Wetenschappelijke bewijzen voor het bestaan er van ontbreken gewoon.

Op negatieve prikkels reageer ik ook minstens even negatief. Ik heb dus positieve prikkels nodig. Mij tot iets dwingen, zonder dat er een contract bestaan, heeft geen enkel nut.

Er zit veel in mij, maar het moet er nog uitkomen. Je kan dat zien aan de tikjes dat ik heb.

Voor alle duidelijkheid: ik verwijt mijn moeder niets. De schuld ligt bij mij. Ik ging veel sneller dan ik aankon. En dat is niet goed. Dat besef ik nu. Gezien mijn beide ouders mij opgevoed hebben, zijn zij ook beiden medeverantwoordelijk voor hoe ik nu ben.

Ik ben er nu 38. Als blijkt dat je niet helemaal zelfstandig kunt functioneren, terwijl je al die tijd er van overtuigd was dat wel te kunnen; als blijkt dat je nooit jezelf kon zijn; als blijkt dat je toch niet zo vrij was als gedacht; ik vraag mij toch af of dat allemaal wel zo normaal is.

Het enige wat ik nodig heb is de buitenlucht, een stuk ondersteuning en veel tijd, bij voorkeur ergens ten zuiden van Gent in een klein plattelandsdorpje. Een stadsomgeving of een instelling, daar dank ik voor. Een opname, al of niet gedwongen, of medicatie zal mij zeker geen goed doen. Dan ga ik gegarandeerd achteruit. Terwijl ik vooruit wil.

Maar voorlopig zit ik opnieuw in St Amandus Beernem. Dit om mijn faillissement en een uitkering te kunnen aanvragen. Mocht iemand anders mij tijdelijk willen opvangen (bij voorkeur in een groene omgeving), dan houd ik mij aanbevolen.

Advertenties

3 thoughts on “Mijn verhaal met focus op zelfontwikkeling.”

Reacties zijn gesloten.