Mijn onvrijwillig verblijf in de psychiatrie: week 1

Zes dagen. Zolang verblijf ik ondertussen in het Psychiatrisch Ziekenhuis St Amandus in Beernem. Vorige vrijdag avond kwam ik hier toe. Die laatste week in Rotterdam zocht ik tevergeefs naar geschikt onderdak. Uit noodzaak belde ik dan maar een psycholoog die hier al eerder onderdak kon regelen.

Zaterdag was even tot rust komen. Daags nadien stuurde ik al open sollicitaties naar diverse juweliers waarvan ik kon inschatten dat ze wel een horlogemaker konden gebruiken. Op maandag kreeg ik twee reacties. De eerste vroeg mij of ik vandaag kon langskomen. Ik zei ja. Die tweede vroeg mij hetzelfde voor in de loop van volgende week.

Tot mijn teleurstelling kreeg ik hier te horen dat ik niet eens buiten mocht. Ik weet nog altijd niet waarom. Iets met vrijheden. De psychiater vondt het geen goed idee om te gaan solliciteren. Dat begrijp ik totaal niet. Ik wil vooruit met mijn leven, niet stilstaan. Stilstaan is achteruitgaan.

Ik zit hier gedwongen opgenomen omdat de psychiater hier waarschijnlijk denkt dat ik ziek ben. Dat eerste ben ik maandag te weten gekomen. Nochtans kan ze dat tweede op geen enkele wetenschappelijke manier bewijzen. Het medisch rapport, dat ik nog niet gezien heb, is gebaseerd op één enkel gesprek met een externe arts die mij van haar noch pluim kent. In mijn ogen is dat niet medisch en kon het dan ook niet gebruikt worden.

Medicatie (Zyprexa) wordt mij en vele anderen aangeboden, maar daar bedank ik voor. Heb ik nergens voor nodig. Ik drink zelfs geen koffie, thee of alchohol. Ook drugs neem ik niet. Mijn lichaam is zuiver en puur. En ik wil dat zo houden. Als ik medicatie zou nemen, dan ben ik niet eerlijk met mezelf.

Rotterdam wordt ook wel eens de “kankerstad” genoemd. Persoonlijke hygiëne is dan ook van vitaal belang. Na een peptalk van mijn gastvrouw, drong dat bij mij door. De huid is het grootste orgaan en neemt dus ook het meeste op. De laatste anderhalve week douchte ik mij dan ook dagelijks.

In een dorp als Beernem lijkt het mij niet noodzakelijk om dat dagelijks te doen. Er is veel natuur (de bossen van Beernem zijn hier heel gekend, er is zelfs een tv-serie over geweest) en ook veel minder verkeer. Bijgevolg ook een pak minder luchtvervuiling. Twee à drie keer per week onder de douche lijkt mij hier voldoende. Een douche, zoals deze morgen, doet ook wel eens deugd.

Het eten is niet echt om over naar huis te schrijven. Van een grootkeuken kan je dan ook niet anders verwachten. Vandaag was het wel goed: ribbetjes met frieten. Njammie.

Gisteren op fietstocht geweest. Kort maar leuk en deugddoend. Zeker voor herhaling vatbaar. Maar dan bij voorkeur een veel langere fietstocht. 60 km bijv.

6 dagen voorbij wil zeggen nog 34 dagen te gaan. We gaan er het beste van maken.

Advertenties